Moed is niet de kracht om door te gaan,

Een Origineel kado? Met dit echte Keramische tegeltje met spreuk (15,2 x 15,2 cm) word je herinnerd! Deze originele tegel is voorzien van de tekst: 'Weten wat juist is en niet in praktijk brengen, is gelijk aan gebrek aan moed!' en wordt speciaal voor jou ingebakken op 200 graden celcius.Dit tegeltje met spreuk van Tegelspreuken wordt geleverd in een Superleuke geschenkverpakking wat het nog leuker (maar ook gemakkelijker) maakt om kado te geven!Tevens wordt er een plakhangertje meegeleverd zoda

Moed is niet de kracht om door te gaan. Moed is doorgaan terwijl je de kracht eigenlijk niet hebt. #Hans Peter Roel. Deze uitspraak kwam ik vanmorgen weer een keer tegen. Hoe vaak ontbreekt het ons aan moed? Hoe vaak moeten wij tegen ons zelf dingen zeggen om ons weer opnieuw de moed in te praten. Of tegen ons zelf of tegen onze omgeving. Hou vol, want jij kan dit. Terwijl de moed erin houden voor heel veel mensen ook best wel moeilijk is.

Mensen die ziek zijn en niet zeker weten of zij ooit weer beter worden. Mensen die afgestoten zijn door anderen en denken, zal het mij ooit weer lukken om mensen te vertrouwen. Mensen die hier zijn komen wonen en moeten toe zien dat de mensen in hun thuisland nog steeds in oorlog en in gevaar leven. Voorbeelden genoeg. Maar hoe moet jij nu verder?

Moed is doorgaan terwijl jij de kracht eigenlijk niet hebt.

Hoe moet jij nu verder terwijl jij weet, ik kan hier niets aan doen. De situatie die er is zal ik moeten accepteren. Bij de ene situatie gaat dit sneller dan bij de andere situatie. Wat jij ziet bij mensen die ziek zijn is er maar een ding wat men graag wil, beter worden. Is dit niet het geval dan zie jij dat mensen het toch weten te accepteren. Hoe moeilijk dit is ook is. Men denkt vaker aan de mensen die achter blijven en verdrietig zijn dan aan hen zelf. Zolang mogelijk houdt men de moed erin om bij hun geliefden te mogen blijven. Wat voor de omgeving waardevolle momenten opleveren.

Wat nu als jij huis en haard hebt moeten achter laten, om zelf in veiligheid te mogen leven? Wat ik nu vooral zie is dat mensen die gevlucht zijn voor de situatie in hun land en hier zijn, het heel moeilijk hebben. Zij kunnen niets betekenen voor de familie, vrienden of bekenden daar. Terwijl zij hier een huis hebben, naar school mogen en als er werk is, iets extra voor hun zelf kunnen kopen. Het leven is zo tegenovergestelde dan de mensen die daar achter zijn gebleven.

Ik weet nog, een aantal jaren geleden, dat wij een telefoontje kregen van een jongeman. Mevrouw een vriend van mij die bij mij in de zelfde kamer sliep als ik in het AZC, heeft een eind gemaakt aan zijn leven. Wij waren allemaal diep onder de indruk. Hij had nadat hij een aantal keren bij de IND was geweest, eindelijk een verblijf voor 5 jaar. Ook kreeg hij een huis in een grote stad. Was dat het probleem? Wij zullen het nooit weten. In het AZC is het klein en kent iedereen elkaar. Vooral als jij daar al een aantal jaren woont. Jij komt de ander 24 uur per dag tegen. Het is net een klein dorp.

Maar nu in de grote stad,

Het werd hem allemaal te veel. Natuurlijk had hij contact met vluchtelingenwerk en met een buddy. Maar van de 24 uur per dag en dat 7 dagen per week zat hij toch veel alleen. Zijn familie was nog in het land van herkomst. Nu leef jij in vrede en in welvaart maar wat betekend dit als jij weet dat de mensen die jij het meeste lief hebt en het meeste mist, het niet goed hebben? Het maakt sommige mensen kapot. Ik zie het nog steeds gebeuren. Het maakt niet uit uit welk land men komt. Het maakt niet uit hoe lang men hier al is. Het feit dat hun leven goed is maakt het elke keer moeilijker om familie te spreken. Wat moet jij zeggen?

Eerlijk gezegd maak ik mij grote zorgen. Mensen die hier al een tijd zijn, zien vluchtelingenwerk niet meer. Zij hebben geen contact meer met de gemeente. Men is, na wat er wordt gezegd: oud en wijs genoeg, om in de samenleving te leven. Natuurlijk houden zij zelf de schijn ook op. Hoezo zou jij de vuile was buiten gaan hangen? Ik ken Nederland nu toch? Ik doe toch mee in de maatschappij? Maar als ik in huis ben, ja dan pas voel ik mij veilig. Niemand die mij ziet, niemand waar ik verantwoording voor af moet leggen en niemand die mij verteld hoe nu verder. Het enige wat ik nu doe in huis is, schoonmaken en filmpjes kijken of maken voor de familie. Om op deze manier te laten zien dat ik er nog ben en dat het ¨goed¨ met mij gaat.

Natuurlijk kunnen wij niet iedereen die hier is komen wonen bij de hand houden. Dit begrijp ik ook wel. Het is net als met kinderen, op een gegeven moment zijn zij groot en moeten hun eigen leven leven. Toch zit er een verschil tussen. Jongeren die hier rond hun 15de /16de zijn komen wonen en als zij 18 zijn mogen alles zelf doen? Als het dan mis gaat gaat het vingertje omhoog en krijgt men ¨straf¨.

Wat moet er veranderd worden? Ik denk dat jongeren langer in beeld moeten blijven. Dit hoeft niet wekelijks maar wel geregeld. Heb ik daar beeld bij, heb ik daar een programma voor? Ja, maar daar ga ik nu niet kenbaar maken. Want het gaat om vertrouwen, wederzijds vertrouwen. Als dat er niet is, is alles verloren. Vandaar dat ik/wij dit nog niet vertellen.:)
©Jonge Medelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s