Mijn moeder

Vluchtelingen, Griekenland, Lesbos

Van de ene naar de andere kant.
Lopend van land naar land,
de stenen die ik voel, het water dat tegen de boot klost.
Alles om mij heen beweegt en ik stap door
de woeste wind neemt mij mee.
Ik raak de weg kwijt
waar is het beloofde land?

Welke kant?
Als ik er ben raak ik van streek
ben ik hierheen gekomen voor deze beek?
Voor dit onrustige land, waar ik niemand begrijp
gelukkig ben ik er zelf nog, kijkend in de spiegel.
Ik knik zeg een gebed op wat ik nog van vroeger ken
daar in het warme land ligt mijn hart.
Daar in het warme land waar mijn moeder is,
waar ik ooit ben begonnen met leven.

Ik mis het land, ik mis mijn moeder
ik wens haar mijn hart, mijn ziel en mijn leven.
Hopelijk duurt dit nog even
dan sluit ik haar in mijn armen!
Om haar op te warmen
dan eet ik haar lekkerste gerecht.
Dan kus ik haar op haar hoofd, als teken van respect
want zij is mijn alles, mijn hart en mijn ziel.

© gedicht van J.W.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s