Neem je eigen verantwoordelijkheid!!

Alles wat jij mee maakt wordt in de rugzak gestopt!!

Toen jij hier net op deze wereld kwam, was jij nog veel te klein voor alles. Jouw papa en mama zorgde voor jou. Jij kreeg jouw flesje op tijd, jij kreeg een schone luier en jij kon slapen wanneer jij daar behoefte aan had. Maar langzaam word jij groter. Jij gaat dingen herkennen en ontdekken. Jij herkent de stem en even later het gezicht van jouw papa en mama. Jij krijgt behalve de fles ook een fruit en groente hapje. Alles voor de eerste keer. Aan elke smaak moet jij wennen. Zo ook aan elke stem en aan elk gezicht. Jouw wereld wordt steeds groter en groter. Nu kan jij al zitten en straks ga jij lopen. Dan wordt de wereld één grote ontdekkingsreis.

Zo gaat het met ieder kind. Een grote ontdekkingsreis is het leven. Met vallen en opstaan. Met wind tegen en wind mee. Hier leer jij van, wordt er dan gezegd. Ik weet nog heel goed dat ik het niet altijd prettig vond op school. Vaak werd ik als laatste gekozen bij de gym. Er waren verschillende groepjes in de klas. De ene groep kon goed leren en de andere groep waren meiden die totaal andere interesses hadden. Daarnaast kwam ik uit een dorp waar de kerk een belangrijke rol speelde. Ging jij niet naar de zelfde kerk dan hoorde jij er sowieso al niet bij. Maar behalve dat vond ik zelf dat mensen zich druk maakten over heel veel dingen waarvan ik dacht, hoezo is dat belangrijk? Bijvoorbeeld het uiterlijk. Daar hield ik mij nooit zo mee bezig.

Het leven vormt jou!

Gelukkig toen ik ouder werd, werd ik bevriend met mensen die helemaal niet gaven om het uiterlijk. Voor hen was de manier van leven belangrijk. Hoe sta jij in het leven en hoe ga jij daar mee om? Wat ik toen merkte was dat anderen mijn mening in eens belangrijk vonden. Hoe kijk jij er tegen aan? Wat vind jij hiervan? Wat voor mij belangrijk was is: als ik a zeg moet ik ook b zeggen. Dat heb ik toen ook gedaan.
Er kwam een vraag: wie gaat ermee naar de Dominicaanse Republiek? Hier gaan wij scholen bouwen die op zondag als kerk zou functioneerde. Samen met 2 andere meiden gaven wij ons op. Aan het eind was ik diegene die met allemaal vreemden naar de Dom. Republiek vertrok. Het was een geweldige ervaring en ik ben blij dat ik dit gedaan heb.

Dit is nu 34 jaar geleden. Het heeft mijn leven gevormd. Soms was het water op, als jij onder de douche stond. Maar ook het bouwen in de zon was zwaar. Maar wij deden dit omdat wij wisten dat het voor de mensen daar een verrijking zou zijn. De taal die daar werd gesproken was Spaans. Wij spraken dat niet.
De meeste jongeren kwamen uit Friesland en spraken alleen maar Fries. Na 3 weken kwamen wij moe maar voldaan weer terug in Nederland. Hier kwam ‘gewoon’ water uit de kraan. Hier deed jij het licht aan met een knopje in plaats van een compressor. Wat was dit ontzettend wennen.

Nu is dit nog steeds zo,

Ik neem mijn verantwoording voor dat gene ik doe en wat ik zeg. Dat wordt mij niet altijd in dank afgenomen. Soms is mijn mond te groot of mijn eerlijkheid te hard. Maar het is wel mijn mening. Afgelopen week had ik nog een overleg met een coach. Wij waren beiden betrokken bij de zelfde cliënt. De cliënt vond het lastig om met deze coach samen te werken. Hij begrijpt mij niet en hij wilt mij niet helpen met mijn problemen. Dit vertelde de cliënt later tegen mij. De coach vertelde dat de cliënt alleen maar medestanders zocht om zodoende in zijn eigen bubbel te mogen blijven zitten. Zei jij iets anders of vertelde jij aan de cliënt welke weg hij het beste zou moeten gaan, dan was jij een slechte coach. Zijn bubbel dat is veilig en dat is heel moeilijk om daar uit te komen. Wat jij als coach ook aan zou raden, de vraag is of dit zou helpen? Zijn eigen verantwoording dragen? O nee dat kan en wilde hij niet.

Als jij volwassen wordt is dat één van de dingen die jij moet kunnen. De verantwoording dragen voor wat jij doet. Gooi jij met stenen en breekt er een ruit? Dan is de schade voor jou. Wil jij levenslang met een volle rugzak lopen, een rugzak waarin al de problemen van vele jaren zitten, dan is dat jouw keus. Er zijn instanties, er zijn mensen die jou willen coachen om met jouw problemen te leren om gaan. Maar er is er maar één, die dit kan doen en dat ben jijzelf. Jij bent verantwoordelijk voor jouw eigen rugzak. Voor wat jij er in stopt en voor wat jij er uit haalt. Wat doe jij? Zeggen ik kan en wil het niet? Of neem jij jouw verantwoording en neem jij iemand in vertrouwen die jou wilt helpen? Het is jou keus!!!

@JongeMedelanders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s