Het gras is groener bij de buren,

Onbewust doen wij hier allemaal aan mee. Het lijkt wel of het gras bij de buren nog steeds groener is dan dat bij ons. Ja, als jij in mijn tuin kijkt, heb jij gelijk. Ons gras is niet zo mooi als bij de buren. Maar betekent dat wat het spreekwoord echt zegt? Is het gras in de tuin groener dan dat bij ons? Of is dit spreekwoord figuurlijk uit te leggen? Als wij naar de figuurlijke kant van het spreekwoord gaan, zegt het ons eigenlijk het volgende: De ene buurman wil een nog grotere en duurdere auto dan de buurman. De auto in dit geval staat voor alles wat te koop is in de winkel.

Wij willen aan de buiten wereld laten zien hoe goed ons leven wel niet is. Wij willen laten zien dat wij het heel goed voor elkaar hebben. Maar of dit ook echt zo is dat is, de grote vraag. Wat nu als jij alles kunt kopen wat jouw hartje je begeert? Maar jij heb de liefde niet, hoe arm ben jij dan? Alles en iedereen speelt hier op in. De reclame op tv, de sociaal media en zelfs de politiek. Mensen koop, koop alles wat jij maar hebben wil. Laat zien dat jij dit kan. Laat jouw kinderen mee genieten van alles wat blinkt en glimt. Meer, meer en nog meer. Kasten staan overvol, huizen zijn tot aan de nok toe gevuld. Als een buurman iets wil lenen mag het niet zo zijn dat jij een nee moet verkopen.

Waar gaat het om?

Lang geleden ben ik in de Dominicaanse Republiek geweest. Daar hebben wij scholen gebouwd. Scholen in het binnenland. Scholen die door de regering daar niet werden gebouwd. Omdat men zei: is het huis gebouwd van golfplaten? Dan tel jij als inwoner van dit huis niet mee. Alleen als jij een stenen huis hebt met een echt dak, dan mag jij mee beslissing en stemmen. Anders niet, anders ben en blijf jij dom. Wij hebben stenen gebouwen, gebouwd. Zodat kinderen daar onderwijs konden krijgen. En zodat er op zondag een eredienst kon worden gehouden.

Maar ik kwam ook in de wijk waar een huis van golfplaten was gemaakt. Kinderen speelden buiten met een kapotte bal. Mensen zaten buiten en de zon en praatten met elkaar. In deze buurt was er een Nederlands echtpaar die hier samen met de bevolking huizen bouwde van steen. Dit werd gesponsord door een Nederlandse gemeente. Mensen kregen op deze manier rechten. Zij mochten vanaf toen mee stemmen in een verkiezing. Kinderen kregen vanaf toen recht op onderwijs. Zij gingen leren, leerde een beroep. Iets wat echt belangrijk is om een toekomst op te bouwen.

Wat hebben wij allemaal nodig?

Waarom is dit mij nog steeds bijgebleven? Dit heeft te maken met het feit dat wij als mens maar erg weinig nodig hebben. Ons huis hoeft niet vol te staan met allemaal gekochte spullen. De mensen daar waren gelukkig omdat zij een dak boven hun hoofd hadden. Eerste levensbehoefte. Later werden zij nog gelukkiger omdat het een stenen huis werd en omdat men mee telde in de maatschappij. Men kreeg rechten. Of men nog zo gelukkig is weet ik niet. Want na die tijd ben ik nooit terug geweest.

Maar wat het mij wel gebracht heeft is, dat jij tijdelijk even heel gelukkig wordt van de spullen die jij hebt gekocht maar in sommige gevallen de volgende dag alweer dat geluksmoment kwijt bent. Maar omdat wij dit geluksmoment vaker willen ervaren, kopen wij meer en meer. Totdat onze kast zo vol is of totdat onze portemonnee zo leeg is dat het helemaal niet meer kan. Toch willen en moeten wij dat kleine geluksmoment even delen met de rest van de wereld. En zo is de cirkel weer rond. Vanuit de tijd dat ik daar ben geweest en de ervaringen vanuit mijn jeugd, ben ik blij dat ik niet de drang heb om zoveel spullen te kopen. Ik vind het juist heel fijn om ruimte, in ons huis, te hebben. Om een kast te hebben waarbij je denkt, o daar kan nog wel iets bij.

Wat is dan wel belangrijk? Aandacht geven aan anderen. Mensen om je heen. Nieuwe mensen ontmoeten. Gezondheid en vrijheid. Iets willen betekenen voor de ander. Als ik in de wereld om mij heen kijk, is dit toch wel iets wat ik heel erg mis. Dan denk ik aan de mensen die zelfs met een kapotte bal gelukkig kunnen zijn. Terwijl hier alles is. Een (dure) goede gezondheidszorg. Vrijheid om te mogen zeggen wat jij wilt zeggen. Al wat jij wilt eten en drinken is allemaal te koop. Nauwelijks zijn de schappen leeg. En toch… als ik door de stad loop zie ik mensen met een somber gezicht. Hoor ik reclame dat ouderen eenzaam zijn. Hoe is dit dan toch mogelijk in een land, waar alles te koop is?

Betekenen wij dan niets meer voor de ander? Of is de ander alleen maar bezig om zijn eigen gras groen te houden?
©JongeMedelanders

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s